Het is altijd al lastig geweest mijn muziek te benoemen en soms is ze ook letterlijk lastig te plaatsen. Bij de cd-winkels weten ze er niet altijd raad mee, bij het Cultureel supplement van de Volkskrant zijn er brokkenproducties in verschillende rubrieken getipt, de muziek was te horen op radio 1, 2, 3, 4, 5 en 6.

Nu ik aan het schrijven ben aan ‘Over de bergen’ is me weer de vraag gesteld: is het een opera of is het muziektheater? De programmeurs willen graag weten wat het precies is wat ze in huis halen, straks moet het voor de programmaboekjes en de producent zit nog met de vraag welke recensent er nou straks uitgenodigd moet worden: de jazz-, de klassieke - of de theater-recensent? 

‘t Blijft lastig. Ik hoop altijd maar dat mensen over de grenzen willen kijken van hun voorkeursgebied. Maar je ontkomt er dus niet aan dat het tóch een label moet krijgen. Ik heb gedacht aan “opera met muziektheater-achtige trekjes” of “muziektheater met opera-achtige trekjes”. Maar dat schiet ook niet echt op, we noemen het een opera zo hakte Josse de knoop door. Ik hoop dat straks al die jazz-, theater-, zappa-, klassiek-, muziektheater-, literatuur- én opera-liefhebbers komen luisteren naar iets wat misschien niet helemaal te plaatsen is, maar wat ze raakt.