Op de riffs van het verlangen in het (Theatre) National
9 oktober 2010
Le Soir, C. Ma.
Men kan zich alleen Josse De Pauw voorstellen om in dit onwaarschijnlijke kostuum op de scène te staan, een soort berenpak met uitstulpingen die lijken op een paar geslachtsklieren aan zijn hoofd, zonder daarbij één enkele minuut in het belachelijke te vervallen.
Dit monsterlijk beestenkleed geeft, samen met het decor (een monumentaal houten doolhof) uitdrukking aan deze voorstelling over verlangen, een borrelend gevoel, dat ons meesleurt, ons verwoest. Alles in over de bergen overspoelt je als een waterval. Om te beginnen de muziek. Zelden gaat de vorm van een voorstelling zo ideaal samen met zijn onderwerp. Muziek, spel, decor en tekst vormen één geheel om verlangen uit te beelden.
“Non pas le désir aimable, mais le désir plus fort et plus grand que tour. Un désir si désirable qu’il nous dépasse au point d’effacer nos frontières, au point de ne plus être des hommes et des femmes mais des ‘quelques chose’ traversés et renversés de toute part, au point d’être emportés par le chant des sirènes”, ontbrandt de beeldenstormer.
Opgezet als een opera over verlangen, brengt deze voorstelling vijftien muzikanten en drie zangeressen ten tonele. Neergezeten op de vier uithoeken van een grillige berg, die Josse De Pauw beklimt op het ritme van een inwijdende queeste, hullen zij, met een onstuimige poëzie, de beklimming van de acteur in een flamboyante mantel van jazz. Een extravagante tekst, pendelend tussen een verhaal ‘down to earth’ over Kweeperenconfituur enerzijds en lyrische bevliegingen over onverzadigbare goesting anderzijds.
Met zijn rotsachtige stem, vormt Josse De Pauw één lichaam met de muziek, bijna meebeukend met het orkest van Corrie van Binsbergen, in dialoog met de sopraan Claron McFadden of plagerig met de saxofonist. Het koor van de zussen Béatriche en Véra van der Poel duikt in de popmuziek. De harp voegt er een zoutkorrel grilligheid aan toe. Het swingt, het verrast, het prikkelt de verbeelding terwijl je tevens enkele keren op het verkeerde been wordt gezet.
De Vlaamse auteur, acteur en regisseur had ons al zijn affiniteit met muziek bewezen in RUHE, een voorstelling met muziek van Schubert. Dit wordt hier met stralende excentriciteit bevestigd en levert een scènisch en muzikaal monument op. Een catharsis.
9 oktober 2010
Le Soir, C. Ma.
Men kan zich alleen Josse De Pauw voorstellen om in dit onwaarschijnlijke kostuum op de scène te staan, een soort berenpak met uitstulpingen die lijken op een paar geslachtsklieren aan zijn hoofd, zonder daarbij één enkele minuut in het belachelijke te vervallen.
Dit monsterlijk beestenkleed geeft, samen met het decor (een monumentaal houten doolhof) uitdrukking aan deze voorstelling over verlangen, een borrelend gevoel, dat ons meesleurt, ons verwoest. Alles in over de bergen overspoelt je als een waterval. Om te beginnen de muziek. Zelden gaat de vorm van een voorstelling zo ideaal samen met zijn onderwerp. Muziek, spel, decor en tekst vormen één geheel om verlangen uit te beelden.
“Non pas le désir aimable, mais le désir plus fort et plus grand que tour. Un désir si désirable qu’il nous dépasse au point d’effacer nos frontières, au point de ne plus être des hommes et des femmes mais des ‘quelques chose’ traversés et renversés de toute part, au point d’être emportés par le chant des sirènes”, ontbrandt de beeldenstormer.
Opgezet als een opera over verlangen, brengt deze voorstelling vijftien muzikanten en drie zangeressen ten tonele. Neergezeten op de vier uithoeken van een grillige berg, die Josse De Pauw beklimt op het ritme van een inwijdende queeste, hullen zij, met een onstuimige poëzie, de beklimming van de acteur in een flamboyante mantel van jazz. Een extravagante tekst, pendelend tussen een verhaal ‘down to earth’ over Kweeperenconfituur enerzijds en lyrische bevliegingen over onverzadigbare goesting anderzijds.
Met zijn rotsachtige stem, vormt Josse De Pauw één lichaam met de muziek, bijna meebeukend met het orkest van Corrie van Binsbergen, in dialoog met de sopraan Claron McFadden of plagerig met de saxofonist. Het koor van de zussen Béatriche en Véra van der Poel duikt in de popmuziek. De harp voegt er een zoutkorrel grilligheid aan toe. Het swingt, het verrast, het prikkelt de verbeelding terwijl je tevens enkele keren op het verkeerde been wordt gezet.
De Vlaamse auteur, acteur en regisseur had ons al zijn affiniteit met muziek bewezen in RUHE, een voorstelling met muziek van Schubert. Dit wordt hier met stralende excentriciteit bevestigd en levert een scènisch en muzikaal monument op. Een catharsis.